Hoi, Ik ben Jibran

OP DEZE PAGINA:

Het is alsof je je leven wél begrijpt met je hoofd, maar het niet meer voelt.

Alsof je een loodzware rugzak meesleept, vol patronen die je ooit hielpen te overleven, maar je nu vooral vertragen: je zit constant in je hoofd, raakt overprikkeld, of verliest de verbinding met wat je écht wilt.

Mijn overtuiging is dat je eerst naar binnen moet reizen om naar buiten te kunnen leven.

Je innerlijke wereld draag je immers 24/7 bij je en als daar rust, helderheid en vertrouwen heersen, leef je dat ook naar buiten toe.

Hoe ik daar zelf achter kwam, begon met jarenlang in de verkeerde richting zoeken.

Ik groeide op tussen twee werelden: een Fries gehucht tussen de boerenlanden, in een gezin met Marokkaanse wortels. Voor mijn klasgenoten was ik de Marokkaan, voor mijn familie de Hollander.

Nergens hoorde ik er voor mijn gevoel helemaal bij.

Misschien ken je dat gevoel: dat je overal soepel meebeweegt en precies weet hoe je je moet aanpassen, maar je diep vanbinnen altijd een buitenstaander blijft voelen.

Lang dacht ik dat ik de wereld moest afreizen om de plek te vinden waar ik wél thuis zou zijn.

Als tiener dook ik in de online discussiefora op het internet van de jaren 90 en als twintiger en dertiger stortte ik me op het docentschap, de wetenschap en daarna technologie en business consulting: dingen die "impact" zouden maken.

Allemaal in de hoop daar de antwoorden te vinden op vragen als wie ben ik, en waar hoor ik thuis?

Maar geen enkel pad voelde alsof het echt bij me hoorde en achteraf zag ik dat zelfs mijn drang om de wereld te verbeteren voortkwam uit een gevoel van gemis in mijzelf.

Toen de gezondheid van mijn pasgeboren dochter aan een zijden draadje hing, en we na drie maanden op de intensive care moesten overwegen haar te laten gaan, hield al mijn logica, controle en analytisch vermogen op. Ik kon niets oplossen. Ik kon alleen nog aanwezig zijn en me overgeven aan wat was.

Het is precies het punt waar veel mensen die ik coach tegenaan lopen: het moment waarop je ratio het probleem niet langer kan "wegdenken," en er niets anders op zit dan terug te vallen op je gevoel, hoe eng dat ook is.

In die overgave verscheen de innerlijke stem die ik altijd buiten mezelf had gezocht, een stem die er al die tijd al bleek te zijn. Het wees op een keuze waardoor mijn dochter er, nu negen jaar later, nog steeds is.

Het was de zwaarste storm uit mijn leven, maar ook het moment dat ik thuiskwam. Ik ontdekte een diepe rust onder mijn gedachten en vaste grond onder mijn angst.

Ik leerde dat "thuis" geen plek op een kaart is, maar een staat van zijn in jezelf.